A rich maharaja took in 1,000 Polish kids during WWII, recreating their home on Indian soilEen rijke maharaja nam 1.000 Poolse kinderen op tijdens de Tweede Wereldoorlog en creëerde hun thuis op Indiase bodemUn riche maharaja a accueilli 1 000 enfants polonais pendant la Seconde Guerre mondiale, recréant leur foyer sur le sol indien
Upworthy · 5 August 2026, at 05:35
During World War II, Maharaja Digvijaysinhji Ranjitsinhji Jadeja welcomed over 1,000 Polish children to India, creating a safe haven for them. He built a community in Balachadi where the kids could regain their childhood, complete with classrooms and places to play. The maharaja treated them as his own, ensuring they maintained their Polish identity while providing a nurturing environment. This remarkable act of kindness allowed the children to focus on being kids again, rather than the horrors they had escaped.Tijdens de Tweede Wereldoorlog verwelkomde Maharaja Digvijaysinhji Ranjitsinhji Jadeja meer dan 1.000 Poolse kinderen in India en creëerde een veilige haven voor hen. Hij bouwde een gemeenschap in Balachadi waar de kinderen hun kindertijd weer konden herwinnen, met klaslokalen en speelplaatsen. De maharaja behandelde hen als zijn eigen kinderen en zorgde ervoor dat ze hun Poolse identiteit behielden, terwijl hij een koesterende omgeving bood. Deze opmerkelijke daad van vriendelijkheid stelde de kinderen in staat om zich weer op het kind-zijn te concentreren, in plaats van op de gruwelen die ze hadden ontvlucht.Pendant la Seconde Guerre mondiale, le Maharaja Digvijaysinhji Ranjitsinhji Jadeja a accueilli plus de 1 000 enfants polonais en Inde, créant un refuge sûr pour eux. Il a construit une communauté à Balachadi où les enfants pouvaient retrouver leur enfance, avec des salles de classe et des espaces de jeu. Le maharaja les a traités comme ses propres enfants, veillant à ce qu'ils conservent leur identité polonaise tout en offrant un environnement bienveillant. Cet acte remarquable de bonté a permis aux enfants de se concentrer à nouveau sur leur enfance, plutôt que sur les horreurs qu'ils avaient fuies.
